"VERATA NA[A E TAA KOJA ]E GO POBEDI SVETOT"

Vo negovata du{a nema ni{to posilno od hristijanskata vera. Toj e cvrsto uveren deka "Verata na{a e taa pobeda koja }e go pobedi svetot". Gospod ne gi ostava svoite izbranici sami. I vo zatvorot mu ispra}a angel Gospodov. Silna svetlina go ispolnuva zatvorot. I kako {to pi{uva Sv. Ev. Luka, angelot go pot~ukna Petra po rebrata i go razbudi, pa mu re~e: 'Stani brzo!' I verigite mu padnaa od racete negovi.

Angelot mu rekol da si gi obue ~evlite, da gi oble~e svoite ali{ta i da trgne po nego. Sv. Petar ne znae {to se slu~uva so nego. Si misli da ne e toa privid. Zaedno so angelot, ja pominuvaat nezabele`livo prvata i vtorata stra`a i doa|aat do `elezna vrata koja vodi do gradot. Za golemo iznenaduvawe, vratata sama se otvora i tie izleguvaat niz nea. Preminuvaat niz edna ulica. Toga{ angelot go snemuva. Na Petar mu stanuva jasno: "Sega razbrav navistina deka Gospod go pratil Svojot angel da me izbavi od racete Irodovi i od s# {to o~ekuva{e Judejskiot narod ".

Sv. ap. Petar sam go prodol`uva patot. Se upatuva kon ku}ata vo koja `iveel Marko. ^uknuva na vratata. Sluginkata Roda naslu{nuva na vratata. Go pozna glasot na Petra. Se vtr~uva da im javi na prisutnite. U~enicite ja otvoraat vratata. Go gledaat Petra i se za~uduvaat. Im raska`uva kako "Gospod go izvlekol od zatvorot " i gi zamolil da go izvestat za toa Bo`jo ~udo Jakova i bra}ata. Utredenta vo zatvorot me|u vojnicite nastana golema zbrka. Irod bara stra`arite da mu go predadat Petra. Razgneven, izdava naredba da bidat kazneti i zaminuva za Kesarija. Irod ... "ne mu vozdade slava na Boga. I, izeden od crvi, toj umre". A Slovoto na @iviot Bog prebiva vo cel svet i niz site vekovi. Sv. ap. Petar ne se pojavuva vo Erusalim. Zaminuva vo drugi kraevi na svetot da go propoveda Svetoto Evangelie. Nekoi hrabri hristijani uspeale tajno da gi zemat verigite, gi ~uvale kaj sebe, dostojno gi po~ituvale, im se poklonuvale. Verigite imaat lekovito dejstvo poradi toa {to bea cvrsto vrzani na svetoto apostolsko telo, i od nego se osvetija. Tie "bea pripieni na negovoto telo, isceluvaa od bolesti i gi izgonuvaa zlite duhovi".

^esnite Verigi na Sv. ap. Petar se predavale od pokolenie na pokolenie, roditelite na svoite deca, a tie na svoite naslednici. Predavaj}i gi od rod vo rod, ^esnite Verigi stignale do Sv. Juvenalij, patrijarh Erusalimski. Toga{ vo Erusalim stignala Bogoqubivata carica Evdokija. Taa vo Erusalim podignala mnogu crkvi. Patrijarhot Juvenalij & gi podaril ovie ^esni i ^udotvorni Verigi na caricata Evdokija, koja gi odnela vo Carigrad. Ednata ^esna Veriga ja dade vo Carigrad vo hramot na Sv. ap. Petar, vo ogromnata Soborna crkva Sveta Sofija. Drugata Sveta Veriga ja isprati vo Rim na svojata nabo`na }erka Evdoksija.

Caricata Evdoksija so neizmerna qubov i blagodarnost kon Boga i Apostolot, za primeniot "skapocen dar", vo ime na Sv. ap. Petar, podigna Crkva na Ekskvilijskata gora, i vo nea gi polo`i ovie ^esni Verigi "zaedno so Onie vo koi be{e Petar pred svojata smrt okovan od car Neron". I kako zatvorenik vo okovi i kako sloboden Bo`ji ugodnik, prodol`uva od neboto na Novozaveten Bo`ji narod da go propoveduva Hrista: "On sam gi iznese na{ite grevovi na drvoto so teloto Svoe, ta za grevovite da umreme, a da `iveeme za pravdata: preku Negovata rana se iscelivte".