Минатото била наша гордост, но денес живееме во еден блуден лавиринт. Зар жртвата на Бога не беше доволна за ова човештво, за овој универзум, та сега се делиме, убиваме и уништуваме.

Секојдневните пораки упатени со гнев, омраза и злоба стануваат дел од нашето секојдневие, дел од нашиот карактер, дел од нашето битие. Во нашите срце сега постои љубомората. Таа го презеде местото на љубовта. Над христијанското срце е надвиснат темен облак кој е преобразен во догми, атеистички тези и нововерски хипокритизам.

Луцифер повторно ја започнува својата матна игра. Овој свет обоен со сатанизам, верско глобално секташтво и атеисти го уништува и најмалиот зрак на надеж и љубов. Единствен лек за нашата болка, тага и несреќа е вербата во Бога, во неговата мисла и сила.

Треба да си подадеме рака за дружба и љубов, да си помогнеме. Сите ние веруваме во еден Бог (Исус) и сите се молиме за трошка љубов во нашите срца.

Овој свет е гнасен подол и нечист. А за тоа сме виновни ние, божјите чеда. Залутани од стадото, дозволивме ова парче земја да стане јадро на раздор, гнев, убиства и солзи. Каде е спасението? Дали постои надеж за човештвото?

Апостол Павле ги проповедаше љубовта, надежта и верата. Тоа и ние треба да го направиме. Зар не е ова библиска земја? По нејзе чекореа светите отци Кирил и Методиј, охридскиот заштитник Св. Климент, во нејзе се поставени темелите на православието, таа беше одговор на сите енигми и мистерии!

Денес е жално да гледаме како народот на ова парче земја чекори со поднаведната глава, со замаени мисли, со чувство на тага и изгубена надеж. Македонија и македонскиот народ копнеат по среќа и мир!

Да се посветиме на љубовта и верата! Тоа е нашето спасение! Достојно да чекориме по браздата на нашите светци, да го продолжиме патот наречен љубов и единство. Оваа земја и овој народ тоа го заслужуваат.

И во миговите на страв, болка, ужас тие истрпеле и останале непокорни. Докажале дека верата со која се носат е непокорна, достојна и моќна. Нашата вера е достојна да ги издржи сите репресии, негирање, неправди и злодела. Денес кога нашата Свети Климентова црква се соочува со тешки моменти, сите треба да застанеме и како бастион да ја браниме нејзината светост и невиност.

Овој народ во ниеден момент не се откажал од своето второ ЈАС - верата. Не случајно сме пример за непокор. Нашиот народ и нашата вера се пиреј кој вечно ќе вирее на ова тло. И во добро и во лошо.

Амин.